Blogs

Dag 15: Nouakchott (RIM) - St. Louis (SN)

Gestrand

In de blog van gisteren hebben we onterecht geen vermelding gemaakt van de verjaardag van Joep. Dat willen we nu goedmaken, mede omdat hij in alle vroegte met luid luidsprekergeschal van het bekende lied van Henny Huisman "met z'n allen.. en iets van limonade laten knallen" door het team "Twolate" werd gefeliciteerd. Gevolgd door overige teams.

Vandaag dus een ander verhaal; de grensoversteek van Mauretanië naar Senegal.

De rit naar de grens begon met een korte tocht over het industrieterrein van Nouakchott. Hierbij reden we ook nog een stukje door de stad. Maar echt de "place to be" is Nouakchott niet, hoor. Heel veel stof en wind. Daarbij staan er zeer veel "woningen" waarvan je niet kunt zien of ze nog in aanbouw zijn of dat ze al aan het vervallen zijn. En overal afval. Het enige "groen" waar ze hier mee bezig zijn, zijn de groene pastic zakken die in bomen en struiken hangen.

 

Dag 15: WoningenDag 15: Woningen

Dag 15: Stoffig GebiedDag 15: Stoffig Gebied

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 15: MoerasDag 15: Moeras

 

 

Wat verder op onze route, kort voor de grensoversteek van Diama, komen we bij een prachtig moeras.

Parc National de Diawling. Dit zeer uitgestrekte natuurgebied ligt op de grens tussen Mauretanië en Senegal. Vele vogels die vanuit Europa na hun tocht over de Sahara hier hun eerste mogelijkheid weer hebben om bij te komen. In dit park worden twee grote leguanen gespot.

 

 

Een korte rit over een bijzonder slechte weg brengt ons om kwart over drie bij de douane van Mauretanië. Hier worden we uitgestempeld. Deze klus duurde "slechts" 2,5 uur... Nu Senegal nog in...

Dat blijkt niet mee te vallen. Als ik deze blog schrijf is het inmiddels zeven uur en wordt het al aardig donker. Niemand weet waarom het allemaal zo lang moet duren, maar het heeft zeker met smeergelden te maken om het woord corruptie niet te gebruiken. Gevraagd wordt om per auto 165,000 CFA (Euro 266,-) te betalen. Volgens de regels zouden wij een carnet de passage moeten krijgen, kosten 5,000 CFA (Euro 8,-).

We worden omringd door bedelende kinderen, de deuren en ramen van de auto's blijven hermetisch dicht. Bizarre ervaring.

Inmiddels is het hier 9 uur, stikdonker en zijn de "onderhandelingen" met de douane vastgelopen. We zijn gestrand op grenspost Diama. Onze paspoorten zijn afgestempeld, onze auto's mogen niet verder ... Eugenie is soep voor alle challengers aan het koken. We houden er rekening mee dat we hier moeten overnachten. De stemming onder de deelnemers is goed, al is er geen uitzicht op een oplossing.

Morgenochtend gaan de besprekingen verder. We hebben vertrouwen in een acceptabele oplossing.

Dag 14: Sahara (RIM) - Nouakchott (RIM)

Deze 14e dag zou in het teken staan van het liedje "Vamos a la Playa". Maar het deuntje van de gids was steeds we weten niet, hoever nog of hoe lang nog? Dit begrijp ik wel want vertraging oplopen is zeer wel mogelijk, dat bleek de afgelopen 2 dagen wel!

Het begon al met de motorrijders: ze hadden per abuis water in de tank gedaan i.p.v. benzine. Maar hun voorraadauto was al weg, met een defecte versnellingsbak, gesleept door 2 anderen richting de harde weg om zo snel mogelijk door te rijden naar Nouakchott, Auberge Sahara, waar we hen dan weer 's avonds zouden treffen. Gelukkig bood onze jerrycan uitkomst. 

 

Dag 14: De klapkar verloor eerst z'n bandDag 14: De klapkar verloor eerst z'n band

Daarna sloeg het wiel van de travelsleeper een keer los. Drie bouten werden in het zand teruggevonden. Slechts 1 uur vertraging.

De gele toyota die hem trok bleef verdere ellende niet bespaard. Even later brak de chassisbalk van de "klapkar" en zakte de aanhanger door z'n bodemplaat. Dit euvel werd verholpen met een houten spalk en 2 sterke spanbanden.

Er werd gewed hoelang het karretje het in dit ruige hobbelige duinlandschap zou uithouden. We waren er met 1 km kort bij, toen de klapkar definitief de geest gaf. Besloten werd de zware motor, die indirect schuldig was aan deze panne, in de begeleidende politiepickup te leggen.

 

De Belg Philippe had slim onderhandeld: omdat we besloten hadden het karretje in de Sahara achter te laten, meenemen was mission impossible, en alle bruikbare spullen eruit te nemen en van de sleeper te slopen, wilden ze dit karwei wel doen in ruil voor het keukencompartiment van de klapkar.

Prima geregeld dus. Vuurtje gemaakt, alle rommel en overbodige spullen opgestookt en weer verder richting playa. Het restant van het chassis zou door onze gids Ahmed tezijnertijd opgehaald worden. Wel zuur voor de motorgroep, maar ze leiden aan schromelijke onderschatting van wat er van het materieel gevergd wordt en dan druk ik me nog zwak uit.

Over vertraging door lekke banden en vastzitten wil ik het vandaag niet hebben.

  

Dag 14: La Playa, EindelijkDag 14: La Playa, Eindelijk

 

Aangekomen op het strand over prachtige gele duinen, met vele schelpen en fossielen, was het panorama oogstrelend en het Oceaanwater warm zuiverend. Genieten en alle sores was in 1 min. vergeten en verleden tijd.

Een melkwitte schicht liep volledig bloot met hoge snelheid richting zee en bracht de arabieren in opperste verwarring en ons terug in de werkelijkheid.

 

Dag 14: 10 km langs het strandDag 14: 10 km langs het strand

 

 

 

 

Het zwemmen kon helaas slechts enkele kwartiertjes duren want voordat het volledig vloed zou worden moesten we nog een strook strand van enkele km's overbruggen.

 

 

 

Op de harde weg aangekomen hebben we de banden op spanning gebracht met onze povere compressortjes die al heet waren voordat ze met pompen begonnen en onder politie-escorte de laatste 100 km naar de stad en benzinepomp afgelegd. De meesten verlangend naar een hotelkamer of dakterras om zich door de spaarzame zwoele wind te laten verkoelen, back to normal, voorzover mogelijk in deze miljoenen stad Nouakchott.

De Sahara - het klinkt zo sprookjesachtig maar zij die er geweest zijn weten beter.

 

Dag 13: Sahara, Parc National du Banc d'Arguin (RIM)

Dag 13: Wachtend temidden van de natuur in de SaharaDag 13: Wachtend temidden van de natuur in de Sahara

 

Vandaag was een dag van ontberingen voor alle teams, wat zich voor de Rotary rijders manifesteerde in langdurig wachten.

We zijn niet in staat geweest ons doel te bereiken, een kampeerplaats aan het strand. We staan nu ergens in het park Banc d'Arguin, een wereldberoemd natuurreservaat in Mauretanië. Het lijkt wel op de waddeneielanden, maar dan een paar honderd kilometer lang.

 

   

Dag 13: Noodreparatie van een carterpanDag 13: Noodreparatie van een carterpan

 

 

We reden vandaag in konvooi van 23 auto's en 9 motoren, en bij problemen moesten we bij elkaar blijven. En die problemen kwamen er: lekke banden, een gescheurde carterpan, een omgeslagen aanhangwagentje en een defecte versnellingsbak, om er een paar te noemen.

En dan ben ik nog de benzinetank van een motorfiets vergeten, die van het dak van de bezemwagen viel en vervolgens in brand vloog. Dat betekende elke keer soms langdurige reparaties - we zijn er ruim drie uur tijd mee verloren.

 

 

Wat zijn de Rotary rijders gelukkig met de goede zorgen van hun sponsors. Dankzij de monteurs van Janssen hebben wij betrouwbare auto's, een eerste levensbehoefte hier. Alle teams hebben vanavond smakelijk gegeten van het overlevingspakket van C1000, het (alcoholvrije) bier van Bavaria lijkt wel te verdampen, hoewel een glaasje Budels er bij iedereeen wel in zou gaan! Het gereedschap van Destil komt ook bijzonder goed van pas. 

Dag 13: Niet elke auto haalt de eindstreepDag 13: Niet elke auto haalt de eindstreep

Het gemeenschapshuis in Seyone, ons sponsorproject, komt nu snel naderbij. Morgen is de laatste dag van ontberingen in de Sahara, en dan gaan we onderweg naar Senegal en the Gambia, waar we op 27 oktober de officiële overdracht van de voertuigen hebben. Nog één weekje, maar.

Dag 12: Nouadhibou (RIM) - Sahara (RIM)

Dag 12: Jan-Pieter's remmen worden gerepareerdDag 12: Jan-Pieter's remmen worden gerepareerd

 

 

Vandaag woensdag 19 oktober, de vuilnisbelt van Nouadhibou verlaten. De stank was onverdraaglijk. Gisterenavond zijn we gezamelijk naar de plaatselijke chinees geweest. De verwachting werd niet waargemaakt, maar we werden wel verrast met een stukje (taai) vlees en enkele frietjes.

De remproblemen van de auto van Jan-Pieter en Peer zijn inmiddels opgelost. Dit grapje kostte maar liefst 40.000 eenheden van de plaatselijke valuta (ruim 100 euro).

 

 

 

 

 

 

 Dag 12: Drukte in de SupermarktDag 12: Drukte in de Supermarkt

  

Ondanks de problemen om de openbare vuilnisbelt te filmen en te fotograferen is dat toch aardig gelukt.

De noodzakelijke inkopen bij de plaatselijke 'super' bracht bij de neringhouder een kleine jaaromzet binnen.

 

 

 

 

Dag 12: Harry deelt uitDag 12: Harry deelt uit

 

Onder begeleiding van de Gendarmerie, die een geit hebben meegenomen waarvan het perspectief niet erg vrolijk lijkt, zijn we in konvooi richting de woestijn gegaan.

De plaatselijke 'schooljeugd' wist op een volhardende wijze de challengers te bewegen om petjes, pennen en shirtjes ontfutselen. Een motorrijder wist te melden dat zijn tijdklokje dat hij op zijn vehinkel had gemonteerd, was ontvreemd. Ook de deelnemers die geen sleutelervaring hebben, weten geleidelijk ook hoe een moterblok er van binnen uitziet. Regelmatig moest het konvooi stoppen om noodreparaties te verrichten.

 

 

Dag 12: Pasgeboren kameelDag 12: Pasgeboren kameel

 

De meest bijzondere ervaring vandaag was de confrontatie van een moederkameel die enkele uren eerder een schattig veulentje had geworpen.

Toen we de zanderige piste ingingen werd van de banden de spanning gehaald.

De diverse noodzakelijke pauzes voor de sleutelaars deden de begeleidende gidsen besluiten om voor de snel invallende duistenis een beschutte plek te zoeken voor de bivak. Dit betekent dat we morgen erg vroeg moeten vertrekken.

 

 

Het telefonisch bereik in deze grote zandbak is volledig weggevallen. Dankzij de satellietcommunicatie, waar Joke en Boudewijn voor zorgen, is het toch mogelijk dat deze blog op onze veelbekeken website komt.

De woestijnnacht is donker en iedereen zit vol stof. Morgen richting zee, waardoor we de enorme hitte enigszins achter ons kunnen laten. Momenteel is iedereen met zijn kookpotje bezig.

Omdat Joep en Harry deze blog schrijven worden ze getracteerd op soep die ze uit het C-1000 pakket hebben gehaald. Alle gesponsorde spullen komen trouwens goed van pas. Vooral de duct-tape van Destil blijkt onmisbaar.

 

Dag 11: Dakhla (MA) - Nouadhibou (RIM)

Heerlijk geslapen op de camping in Dahkla aan zee. 6 Uur op, en dan onderweg naar Mauretanie.

Voordat we aan de grens kwamen, nog even lekker ontbeten in een mooi oasehotel. De weg naar de grens was weer een woestijnweg met links en rechts wijde zand- en steenvlaktes zover je kunt kijken en de nodige roadblocks. We zijn er inmiddels al aan gewend.

Op de kaart zagen we dat de kreeftskeerkring zou worden gepasseerd op 23 graden 27 minuten. Natuurlijk uitgestapt en een foto gemaakt. Even later zien we weer vele kamelen en geiten.

Dag 11: Op de KreeftskeerkringDag 11: Op de KreeftskeerkringDag 11: Kuddes kamelen langs de wegDag 11: Kuddes kamelen langs de weg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Dag 11: Niemandsland tussen Marokko en MauretanieDag 11: Niemandsland tussen Marokko en Mauretanie

 

Na 5 uur rijden en 1 uur pauze komen we bij de eerste grenspost aan. Marokko uit. De auto moet utgeschreven worden en wij moeten ons afmelden bij de douane.

Daarna het niemandsland naar Mauretanie door. Overspoeld met autowrakken en plastic zakken komen we een kwartiertje later aan bij de grenposten van Mauretanie.

Dit wordt wachten. Gelukkig is het een beetje bewolkt anders was het wel heel erg warm geweest.  

 

 

3,5 uur later rijden we in een grote colonne naar de camping. Met enorme verbazing kijken wij naar de grote armoede en vervuiling van de bevolking en het land. Mensen en dieren leven doorelkaar. De dieren eten papier en pastic. De mensen kijken wat verdwaasd om zich heen. Het stinkt... Iedereen is onder de indruk. Helaas valt de camping ook wat tegen.

Buiten de camping is het te gevaarlijk, dus we gaan met 49 man gezamelijk naar "de chinees".

Langzamerhand praten we steeds vaker over ons gekozen goede doel. We hebben allemaal zin om daar naar toe te gaan en kennis te maken met de bewoners.

Morgen en overmorgen rijden we door de Sahara.

Syndicate content