Rotary Wheels Eindhoven newsletter

Dag 17: Het zwembad was een favoriete plek

Dag 17: Het zwembad was een favoriete plek

Dag 17: Het zwembad was een favoriete plek

Dag 16: Diama (SN) - Dakar (SN)

 

Dag 16: Grenspost DiamaDag 16: Grenspost Diama

 

Het gaf het gevoel gegijzeld te zijn, aan de Senegalese grens. Op de slagboom over de grens zat een hangslot. De weg links werd geblokkeerd door een van de auto's van de douane. De terugweg naar Mauretanië was geen optie. De onderhandelingen over de invoer van onze auto's zaten muurvast.

We hebben dus aan de grens overnacht, slapend in de auto op onze stoelen. Bij het krieken van het ochtendgloren was iedereen verbaasd over het feit dat we, zeker gezien de omstandigheden, redelijk hadden geslapen. Langzaam ontwaakte de douanepost.

 

 

Een nieuwe dag bracht zowaar een nieuw geluid. De douane bleek nu wel bereid te onderhandelen, en ons bod van 50 Euro per auto (waarvan elke cent teveel was, want we willen allemaal op geen enkele manier corruptie in stand houden) op een vraagprijs van 266 Euro werd zowaar geaccepteerd.

Het duurde nog tot 11:15 totdat uiteindelijk de administratie was afgewerkt en we konden vertrekken.

Daarmee duurde de passage van de Senegalese grens precies 20 uur, en hebben we ~42 Euro per team aan smeergelden moeten betalen. Dat gaf ons geen goed gevoel, maar we waren uiteraard wel blij weer te kunnen rijden, weliswaar vergezeld door een douanier die ons tot de Gambiaanse grens zal vergezellen.

 

Dag 16: Harry met 2 senegalesesDag 16: Harry met 2 senegaleses

 

Senegal blijkt een groot contrast te zijn met Mauretanië. Het land is groen, druk, veel mensen op straat, levendig en kleurrijk.

We zijn nu in het Afrika terecht gekomen dat ik verwachtte aan te treffen. De sfeer is ook kleurrijker, met lachende mensen, uitpuilende busjes en overal handel op straat.

 

 

Dag 16: Blije motorrijders aan de finish van Parijs-DakarDag 16: Blije motorrijders aan de finish van Parijs-Dakar

 

 

 

 

Vanavond zitten we bij Lac Rose, de oorspronkelijke finish van Parijs Dakar, en het ultieme doel voor de motorrijders die zich bij het bord Lac Rose laten vereeuwigen.

We baden in luxe: airco in onze kamer, en een fles wijn op tafel die in de islamitische republiek Mauretanië niet verkrijgbaar is.

 

 

Morgen een rustdag, en dan naar Gambia - ons doel is in zicht.

 

Dag 15: Nouakchott (RIM) - St. Louis (SN)

Gestrand

In de blog van gisteren hebben we onterecht geen vermelding gemaakt van de verjaardag van Joep. Dat willen we nu goedmaken, mede omdat hij in alle vroegte met luid luidsprekergeschal van het bekende lied van Henny Huisman "met z'n allen.. en iets van limonade laten knallen" door het team "Twolate" werd gefeliciteerd. Gevolgd door overige teams.

Vandaag dus een ander verhaal; de grensoversteek van Mauretanië naar Senegal.

De rit naar de grens begon met een korte tocht over het industrieterrein van Nouakchott. Hierbij reden we ook nog een stukje door de stad. Maar echt de "place to be" is Nouakchott niet, hoor. Heel veel stof en wind. Daarbij staan er zeer veel "woningen" waarvan je niet kunt zien of ze nog in aanbouw zijn of dat ze al aan het vervallen zijn. En overal afval. Het enige "groen" waar ze hier mee bezig zijn, zijn de groene pastic zakken die in bomen en struiken hangen.

 

Dag 15: WoningenDag 15: Woningen

Dag 15: Stoffig GebiedDag 15: Stoffig Gebied

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 15: MoerasDag 15: Moeras

 

 

Wat verder op onze route, kort voor de grensoversteek van Diama, komen we bij een prachtig moeras.

Parc National de Diawling. Dit zeer uitgestrekte natuurgebied ligt op de grens tussen Mauretanië en Senegal. Vele vogels die vanuit Europa na hun tocht over de Sahara hier hun eerste mogelijkheid weer hebben om bij te komen. In dit park worden twee grote leguanen gespot.

 

 

Een korte rit over een bijzonder slechte weg brengt ons om kwart over drie bij de douane van Mauretanië. Hier worden we uitgestempeld. Deze klus duurde "slechts" 2,5 uur... Nu Senegal nog in...

Dat blijkt niet mee te vallen. Als ik deze blog schrijf is het inmiddels zeven uur en wordt het al aardig donker. Niemand weet waarom het allemaal zo lang moet duren, maar het heeft zeker met smeergelden te maken om het woord corruptie niet te gebruiken. Gevraagd wordt om per auto 165,000 CFA (Euro 266,-) te betalen. Volgens de regels zouden wij een carnet de passage moeten krijgen, kosten 5,000 CFA (Euro 8,-).

We worden omringd door bedelende kinderen, de deuren en ramen van de auto's blijven hermetisch dicht. Bizarre ervaring.

Inmiddels is het hier 9 uur, stikdonker en zijn de "onderhandelingen" met de douane vastgelopen. We zijn gestrand op grenspost Diama. Onze paspoorten zijn afgestempeld, onze auto's mogen niet verder ... Eugenie is soep voor alle challengers aan het koken. We houden er rekening mee dat we hier moeten overnachten. De stemming onder de deelnemers is goed, al is er geen uitzicht op een oplossing.

Morgenochtend gaan de besprekingen verder. We hebben vertrouwen in een acceptabele oplossing.

Dag 14: Sahara (RIM) - Nouakchott (RIM)

Deze 14e dag zou in het teken staan van het liedje "Vamos a la Playa". Maar het deuntje van de gids was steeds we weten niet, hoever nog of hoe lang nog? Dit begrijp ik wel want vertraging oplopen is zeer wel mogelijk, dat bleek de afgelopen 2 dagen wel!

Het begon al met de motorrijders: ze hadden per abuis water in de tank gedaan i.p.v. benzine. Maar hun voorraadauto was al weg, met een defecte versnellingsbak, gesleept door 2 anderen richting de harde weg om zo snel mogelijk door te rijden naar Nouakchott, Auberge Sahara, waar we hen dan weer 's avonds zouden treffen. Gelukkig bood onze jerrycan uitkomst. 

 

Dag 14: De klapkar verloor eerst z'n bandDag 14: De klapkar verloor eerst z'n band

Daarna sloeg het wiel van de travelsleeper een keer los. Drie bouten werden in het zand teruggevonden. Slechts 1 uur vertraging.

De gele toyota die hem trok bleef verdere ellende niet bespaard. Even later brak de chassisbalk van de "klapkar" en zakte de aanhanger door z'n bodemplaat. Dit euvel werd verholpen met een houten spalk en 2 sterke spanbanden.

Er werd gewed hoelang het karretje het in dit ruige hobbelige duinlandschap zou uithouden. We waren er met 1 km kort bij, toen de klapkar definitief de geest gaf. Besloten werd de zware motor, die indirect schuldig was aan deze panne, in de begeleidende politiepickup te leggen.

 

De Belg Philippe had slim onderhandeld: omdat we besloten hadden het karretje in de Sahara achter te laten, meenemen was mission impossible, en alle bruikbare spullen eruit te nemen en van de sleeper te slopen, wilden ze dit karwei wel doen in ruil voor het keukencompartiment van de klapkar.

Prima geregeld dus. Vuurtje gemaakt, alle rommel en overbodige spullen opgestookt en weer verder richting playa. Het restant van het chassis zou door onze gids Ahmed tezijnertijd opgehaald worden. Wel zuur voor de motorgroep, maar ze leiden aan schromelijke onderschatting van wat er van het materieel gevergd wordt en dan druk ik me nog zwak uit.

Over vertraging door lekke banden en vastzitten wil ik het vandaag niet hebben.

  

Dag 14: La Playa, EindelijkDag 14: La Playa, Eindelijk

 

Aangekomen op het strand over prachtige gele duinen, met vele schelpen en fossielen, was het panorama oogstrelend en het Oceaanwater warm zuiverend. Genieten en alle sores was in 1 min. vergeten en verleden tijd.

Een melkwitte schicht liep volledig bloot met hoge snelheid richting zee en bracht de arabieren in opperste verwarring en ons terug in de werkelijkheid.

 

Dag 14: 10 km langs het strandDag 14: 10 km langs het strand

 

 

 

 

Het zwemmen kon helaas slechts enkele kwartiertjes duren want voordat het volledig vloed zou worden moesten we nog een strook strand van enkele km's overbruggen.

 

 

 

Op de harde weg aangekomen hebben we de banden op spanning gebracht met onze povere compressortjes die al heet waren voordat ze met pompen begonnen en onder politie-escorte de laatste 100 km naar de stad en benzinepomp afgelegd. De meesten verlangend naar een hotelkamer of dakterras om zich door de spaarzame zwoele wind te laten verkoelen, back to normal, voorzover mogelijk in deze miljoenen stad Nouakchott.

De Sahara - het klinkt zo sprookjesachtig maar zij die er geweest zijn weten beter.

 

Syndicate content